Het was klein, opgevouwen en wit, zoals de meeste briefjes.
Het weer zat de hele week al niet mee en ook deze bewuste dag had het continu geregent en het briefje,..ja het briefje was natuurlijk kledder-nat! Maar dat was slechts bijzaak want door de piepkleine zonnestraaltjes van de zomerzon zou het briefje zo weer opdrogen...
Het briefje had het formaat van een A5-je en was bedrukt met dunne lichtblauwe lijntjes, je kent het vast wel, zo'n doodnormaal papiertje uit een een of ander schrift..
zo'n blaadje dat iedereen wel eens heeft opgevouwen of heeft weggegooid. Het was dan ook niet zo zeer het blaadje zelf dat de aandacht trok en ook niet de manier waarop het was bewerkt, maar de plek waar ik het aantrof maakte dit briefje tot een nieuwschierig voorwerp..ik kon er níet omheen!
Wáár ik het aantrof?
in een doodnormale fietsenstalling, op de doodgewone bel van een zwarte herenfiets waarvan zowel de voor als achterlamp stuk was, bevestigd tussen de versnellingshendel en de zilverkleurige bel.
Dáár zat het briefje. Opgevouwen tot een formaat van pak 'm beet 6 bij 7 centimeter groot.
Ik aarzelde even..maar dat maakte niet uit, ik moest dat briefje openen. Dus dat deed ik.
Eigenlijk verwachte ik dat het een stom boodschappenlijstje was,..of misschien een briefje waarop stond dat de gevonden fietsleutel (die nog in het slot had gezeten..) te vinden was op het onderstaande adres... maar nee.. dit briefje was speciaal en overtrof al mijn "verwachtingen"...
Het briefje,..was een liefdesverklaring! Een liefdesbrief op A5 formaat...verregend en wel.
Toen ik de tekst las..kreeg ik een traan in mijn oog hoe simpel en mooi is een opbloeiende liefde tussen twee mensen. En hoe belangrijk is toeval en alles.
Ik was erg aangedaan..
Ik vergat bijna dat het briefje niet voor mij bestemd was, dus begrijp je wel dat het echt bijzonder was wat er op het briefje stond.. ah. shit het begon te regenen, alsof dat ook voorbestemd was. Ik vouwde het briefje weer op en in mijn hoofd wenste ik het veel geluk, ik plaatste het wederom zorgvuldig terug op de speciaal uitgezochte locatie, op de doodgewone heren fiets.
Terwijl ik naar huis fietste zweefden de simpele woorden nog door mijn hoofd.. dat lieve briefje.
hallo!
ik heb precies dezelfde fiets als jij, maar dan een vrouwenfiets.
zou je je naam en leeftijd op het briefje willen zetten en op mijn fiets willen bevestigen, als je haar kan vinden.
de -simpele-vrouwen-fiets =eigenares.
dat lieve briefje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten