Flessenpost

Pats! Pats! 
Ahoi!
In één klap wakker. Wat een kabaal. 

Ik had geslapen als een roosje, in de ietwat muffe maar toch altijd vrolijk ogende caravan. 
 M’n kop buiten de deur gestoken zag ik direct het euvel van het lawaai: een grote mantelmeeuw was ons kampement binnengedrongen! Wát een verschijning.
Ik keek met de slaap nog in m’n ogen (omdat de toiletten nét iets te ver weg zijn voor op de vroege ochtend) naar het rooster. KINDERSTRANDDAG. “Ahoi” mompelde ik en keek naar de zon die zich ineens achter een paar grijze wolkjes verschool. Gelukkig bracht www.buienradar.nl vrolijk nieuws, het beloofde een droge en zonnige dag te worden tot aan het eind van de middag. Wat een mazzel. 

“Alle kinderen verzamelen, zonnealarm!” roepen wij, stoere wadgidsen, enkele uren later. 
Deze stranddag is een groot succes. De zon brandt op de ruggetjes, dus smeren maar met die factor veertig! 
Als alle kindjes even later, zorgvuldig witgekalkt zijn, gaan we verder met het programma. Jutten! Door die heftige wind vanuit zee moet er toch wel íets indrukwekkends te vinden zijn! “Mag ik deze mee naar huis?!” roept een kleuterjochie terwijl hij trots een ranzige sportschoen omhoog houdt. “Zeer zeker..neem die maar mee!” antwoord ik terwijl ik een kapotte schelp opraap. Toch maar wel meenemen. Vanuit m’n ooghoek zie ik ineens iets liggen dat op een drankfles lijkt. Wie doet dát nou! Belachelijk! En ik trek al een sprint naar de fles die twintig meter verderop in de zon ligt te glimmen.


Maar dan, AHOI!, zie ik dat er een papiertje in zit! Mijn hart bonst overdreven. Wat fijn! Eindelijk post! Hè hè, hier wacht ik al zo lang op! Flessenpost op een eiland. Een droom. Algauw hebben de koters het opgemerkt, ze stuiven met z’n allen tegelijk op me af. Even vergeet ik mijn leidinggevende functie en roep net iets te enthousiast “Jezus! Dit is gááf!”. Ondertussen bedenken we een goede methode om de boodschap uit de fles te kunnen verkrijgen. De mogelijk intieme boodschap mocht onder geen beding kapotscheuren! Ik maak de fles voorzichtig stuk, nu zou het gebeuren! De brief! 

Er zou in staan dat hij van een Deense jongen afkomstig was, die in een klein huisje aan de kust woont en heel dringend gezelschap nodig heeft voor zijn oude hond die elke dag alleen achterblijft als hijzelf uit vissen gaat. Als ‘P.S.’ zou er staan: ‘Bovendien hoef ik dan ook niet meer in mijn eentje naar de zonsondergang te kijken!’ 
Of het zou van een bejaarde zeebonk zijn, inclusief ankertattoo die al jaren uitziet naar een schrijfstertje die naar al zijn spannende verhalen komt luisteren en ze vervolgens in boekvorm uit gaat geven. Tja… 


Nou wil ik Thyra, die ik bij gebrek aan inspiratie nog altijd niet heb teruggeschreven, niet bij voorbaad minder doen laten lijken dan ze mogelijkerwijs is, maar een teleurstelling was deze minimale “brief” in eerste instantie wel. Alsof ze een visitekaartje verspreid heeft, geen woord te veel om het zo maar eens te zeggen. Ik was beduusd. De kinderen klaarblijkelijk niet. “Bel haar op!”. Thyra gaf geen gehoor. “Thyra is waarschijnlijk op vakantie, jongens.” Stelde ik de kiddo’s gerust. “Als ik thuis ben zal ik haar wel een brief schrijven en kijk eens wie daar zijn, de ouders!” Alle kinderen stormden enthousiast naar hun ouders. Gelukkig! 


Even later kwam er een knulletje terug, hij gaf me een briefje met een emailadres en lachte een beetje verlegen zijn fietsenrekje bloot. “Zou je ons willen ‘méélen’ als je iets van die mevrouw gehoord hebt?!” 
“AHOI! Maar natuurlijk doe ik dat voor je!” ik nam het briefje aan en gaf ‘m een aai over z’n bol. “Fijne vakantie juf, het was gaaf!” roept het jochie terwijl hij vrolijk terug huppelt. Geweldig. Wat een knul. 
Heeft Thyra’s brief toch nog voor een mooie herinnering gezorgd. 
Klein, maar fijn…