De laatste keer

Vaak zie ik ze, waarna de gedachte volgt: ‘jij bent van mij!’ Dat er een kinderlijke drift naar boven komt die maar op een manier kan worden bevredigd. 

Knopjes. Ik moet er nou eenmaal op drukken. En dat is af en toe een lastige kwaal. Zo heb ik in het verleden mijn ouders vaak horendol gemaakt door ongeveer twintig keer achter elkaar het knopje van de plastic politiewagen te drukken. “HALT. POLITIE! HALT.POLITIE! WIEEEW WWWIEEW”. Ik vond het ook geen fijn geluid, maar ik moest nou eenmaal op die knop drukken. Koste wat kost.

Laatst heb ik drie kwartier door de Mediamarkt gelopen. Alleen, want vrienden willen niet meer met mij die winkel in. Een buitengewoon beschamende toestand, dat begrijp ik ook wel. Maar ik kan het gewoon niet laten. Zo’n geluidsinstallatie met van die fijne knopjes die een beetje lastig in te drukken zijn, of een föhn met een draaiknop die je ingeduwd moet houden. Mobiele telefoons. Tientallen toetsjes.

Maar toen ik gister in de trein zat, ontdekte ik een knopje waar ‘S.O.S ‘ onder stond. Ik zat alleen in het balkon en had weinig te verliezen. Zomaar drukte ik erop. Bijtend op mijn lippen, zittend op het puntje van mijn stoel was ik voorbereid op een extreem effect van mijn daad. Er gebeurde niets.

Teleurgesteld haalde ik mijn vinger van de knop. Maar toen hoorde ik ineens een vreemd geluid, een snerpende toon, de trein begon af te remmen. “Wat is er aan de hand? Mevrouw, of meneer, we zijn nu bij een station als u ergens last van heeft kunt u nu uitstappen”.  Met open mond luisterde ik naar de stem. Opgelucht dat we geen noodstop aan het maken waren, maar ook een beetje beschaamd. “Of vond je het gewoon leuk om op die knop te drukken….” Werd me via het omroepsysteem nageroepen.
Ik bloosde.

Dit was vast de laatste keer geweest….