Zweet, Kwijl en een Mondharmonica

Als je weet wie Hessel is, dan weet je ook dat hij een mondharmonica heeft. En veel zweet. 

Hoewel ik de beste man er wel eens van heb verdacht dat hij gewoon alle gitaar-en –mondharmonicasolo’s  playbackt, moet ik toch echt toegeven dat het niet zo is. Hier kwam ik achter toen ik zijn mondharmonicaverzameling zag. Op de plank, ja inderdaad de plank waarop de tv mét tekst staat, ligt namelijk een voorraad. En dat is maar goed ook.

Afgelopen zomer hadden mijn ouders het vakantiehuisje tegenover  ‘De Groene Weide’ betrokken. Een gouden greep. Elke avond waren de kinderen van huis, die zagen ze pas de volgende dag weer bij het ontbijt.  De band met Terschelling werd steeds sterker en de band met Hessel ook. Overdag was er zelfs sprake van herkenning, als wij langs het restaurant-café fietsten.  En deze vriendschappelijke band kreeg dan ook een staartje. Op de laatste avond.

Nadat we van een heerlijk diner hadden genoten (werkelijk, het eten is er verrukkelijk, in de Groene Weide), waren wij ditmaal de genen die de tafels aan de kant schoven. En we waren ook de eersten die Hessel hadden gespot, in een paars t-shirt. Toen de feestgangers binnenstroomden hadden wij onze positie al ingenomen. Vooraan. Tegen het podium. Dichterbij kon niet.

Hessel kwam het podium op, in een groen t-shirt. Bestreek zijn gitaar en zette de eerste noot in. Kippevel! Tja...je raakt er toch aan gewend. 

Na de eerste set, Hessel droeg inmiddels een blauw t-shirt, kwam de ‘buitenboordbeugel’er aan te pas (ik heb het hier over het frame waarop de mondharmonica wordt bevestigd). De tonen van  ‘Country Roads’ (van wijlen John Denver) klonken door de kroeg en aangezien het een van mijn favorieten was brulde ik onbeschaamd mee.

Het jaar ervoor had ik al uitgevonden dat je de prachtige tekst kon aanvullen door: ‘BARACK OBAMA’, daar waar Hessel zelf ook een aanvulling doet door West-Terschelling te zingen in plaats van West-Virginia.  Het wordt dus zoiets als.....’West-Terschelling..mmmm...BARACK OBAMA, Take me Home, Country Roads’ (en dan goed hard).  


Toen ik dit deed, met volle overtuiging, raakte Hessel van zijn a propos: hij moest zo hard lachen dat het welliswaar  vijf maten stil was. Of is dat teveel eer?

Toch bleef het daar niet bij. Toen het nummer voorbij was, kreeg ik een applausje. Ook leuk. Maar daar was het me dus allemaal niet om te doen. 
De grootste beloning die ik kreeg, was de kleddernatte mondharmonica van Hessel-himself!!!! Kant en klaar, uit de buitenboordbeugel. Mét bijpassend doosje. 


Ik was zielsgelukkig.

Nu het winter is, werp ik af en toe met heimwee een blik op het doosje. Het kwijl is opgedroogd en Hessel is mij waarschijnlijk al lang weer vergeten, maar het was mooi.

Zo mooi!

Winterwille

Vaststrikken, lekker strak. De veters mogen niet loshangen.

In de verte schaatsen mensen, ze worden steeds kleiner. Het riet wappert heen en weer, de enkels worden koud. Het hart is warm en bonst in de keel, de benen doen het werk.

Verder zie ik: twee oude mannen in gele schaatspakken, rijden in kadans. Ze tekenen met hun schaatsen een patroon in het ijs. Rugzakken, met boterhammen en koffie. Mutsen op hun hoofd.

Kinderen, die langs de kant proberen te glijden op hun ijzertjes. Een meisje dat valt, lacht. Een hond jaagt de sneeuwvlokken achterna en blaft naar de vogels.

Mijn enkels doen zeer, maar gaan verder. De benen doen het werk. Een blauwe handschoen ligt op het ijs, ik neurie een liedje. Vissen onder het ijs zwemmen met ons mee. Een wak in het ijs......

De zon zinkt. Rode neusjes en koude teentjes, voelen dat de avond valt. In de verte branden honderd kleine lampjes in het dorp, de kerkklokken luiden.

De finish is nabij, de heimwee naar het ijs is in zicht. De auto staat klaar, de soep is warm.

De dromen groot.