Het klinkt misschien een beetje raar, maar er bestaat een tafel waar ik per subiet de kriebels van krijg. Een tafel waar men geen sjieke stoelen voor nodig heeft en geen tafelkleedjes met een mooi design. Hij behoeft ook geen jaarlijkse lak-beurt en het is ook helemaal niet nodig om hem, het liefst meerdere malen per dag, met een vochtig keukendoekje af te nemen. Dit geen doet vermoeden dat het een gemakkelijke tafel is, maar daar ben ik falicant tégen. Ik schets hierboven namelijk het beeld van de oude vertrouwde voetbaltafel. Ik krijg nu al jeuk. En dat meen ik oprecht.
Opmerkelijk is, dat ik de voetbaltafel altijd direct opmerk, mocht deze ter plekke zijn. Ik zie de kleuren in mijn ooghoeken opdoemen en weet dat hij paraat is. De groep kereltjes met beschadigde hoofden lijken me te wenken. Twee teams vol strakke mannen, voetballers wel te verstaan, kijken met z'n allen boven de rand van het veld uit en willen maar één ding: MIJ! Een heerlijk gevoel dat ik niet kan weerstaan en dus zwicht ik. Ik zal spelen. Draaien, draaien, en schieten, vóóral SCHIETEN! Zodra mijn handen de draaistaven omvatten stroomt de adrenaline door alle bloedvaten in mijn lijf. Nu kan ik theoretisch gezien nog terug. Maar of ik dat wil, kan ik niet beslissen. Wat is dit toch verdraaid ingewikkeld, deze tafel!
Als dan het ceremonieële moment is aangebroken dat de eerste bal het veld inrolt krijg ik faalangst. "..help, ik heb geen controle over mijn linkerhand", "...ik kan toch nóóit elf man aansturen..", "neee...!! wat is dat balletje verdomde klein!".. Uit een soort van spasme schiet ik het witte objectje over het veld alsof het om het gewicht van een tennisbal gaat. Dit resulteerd in een tamelijk onproffesioneel edoch gepassioneerd doelpunt van mijner zijde. PANG!!!! Recht-zo-die-gaat, in het doel, geen gemekker. En dan weet ik dat het weer zo ver is, ik ben er aan verslaafd geraakt, voor de zoveelste keer. Er is één medicijn dat me nog kan helpen: een kei-hard verlies. Maar verliezen is uiteraard GEEN OPTIE!
Gelukkig speel ik deze match tegen een gedegen concurent, ik wil hierbij niet suggereren dat ik na al die jaren nu ineens wel kan lachen om de afgang die 'verliezen' heet. Maar ik ben wel blij dat ik ook dit maal niet ben doorgeslagen in mijn verslaving. De betreffende strijd was snel beslist, ik schoot nog enkele keren onbeheerst hard de bal in het gat. Niet alleen in die van de tegenstander, maar ook per ongeluk in die van onszelf. Het goal van mij en mijn mannen. Ik wist dat ik ze telleurstelde, dit betuigde immers van onproffesioneel, dwangmatig gedrag. Ze keken me geergerd aan, sommigen waren zelfs woedend: ik kon hun kaakbeenderen strak zien trekken. Ik zou het bijna angstaanjagend willen noemen.
Maar ach, wat kunnen mij die kerels schelen? Door dit essentieële verlies, waarbij ook de tegendoelpunten door mij gescored waren, heb ik de rest van de middag genoten van het feit dat ik in ieder geval niet nog een verslaving rijker ben geworden.
....Over die andere verslavingen later meer....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten