Toen ik wakker werd, was het nog donker maar ik moest de dekens openslaan en me als een razende naar het station begeven. Ik ben niet lui, eerlijk niet, maar ik heb hier altijd zo'n hekel aan. Het is hartstikke koud en om de een of andere reden voel ik me dan altijd heel klein.
Er zijn uiteraard oplossingen voor deze neerslachtigheid. Koffie, dikke truien en héél snel fietsen. Maar zodra ik op het station een versgedrukte krant kan kopen, die godzijdank nog naar inkt ruikt, dán pas voel ik me weer mens. Ik krijg bijna zin om naar de trein te huppelen. Ik kan dat natuurlijk niet maken, over het station huppelen, met mijn kleine paardenstaartje zou ik er ongetwijfeld veel te schattig uit zien. En dat wil ik niet, ik ben een stoere Wadgids! Een Wadgids op weg naar Harlingen!
Er zijn weinig trajecten van de NS die zó mooi zijn als die van Groningen-Leeuwarden. Ik werd op de vroege ochtend getrakteerd op buizerds, kievitjes, scholeksters en zelfs een ooievaar! En ook de wandeltocht van station Harlingen naar de haven was weer gemoedelijk. Inmiddels kennen de bakker, de slager en de hypotheker me al omdat ik naar ze zwaai als ik voorbij loop.
Al gauw waren de wadgidsen herenigd. Voor de duidelijkheid: de Gulden Delegatie die voor deze dag van de partij zou zijn, bestond uit Joeri, Josine, Floor en Marck. Het is niet nodig om mezelf nogmaals te noemen. Joeri en Josine zouden later arriveren, (of niet, natuurlijk).
Op de boot was het heerlijk. De kleutertelevisie konden we niet vinden maar een plekje bij het raam kon geregeld worden. Daarnaast was er tijd voor een tactiekbespreking. Was dat nodig? Ja, dat was nodig want er zouden wel 132 gymnastjes rondgeleid moeten worden. Ja, geef maar toe dat je daar even van staat te kijken! Toch is dat nog niet eens zo impossant als hetgeen gebeurde, zo'n tien kilometer voor de kust van Terschelling.
Joeri belt. Aan het gezicht van Floor is te zien dat er iets niet helemaal volgens het draaiboekje verloopt. De droevige boodschap wordt gauw mede gedeeld. Zowel Joeri als Josine waren gedoemd de boot te missen. Een catastrofe, met de grote C. Ik zal heel eerlijk zijn, dat de moed ons alle drie 10 seconden in de schoenen zonk. Er werden een paar loze oplossingen op tafel gegooid, maar nee, dit werd hoe dan ook een beproeving. En toen, scheen de zon naar binnen en kregen we alle drie een soort kick. Dit gingen we gewoon doén. Ja man.
Twee uur later stond ik met Magnificente Marck en Frivole Floor op de dijk. We voelden de adrenaline door onze aderen stromen. In de verte zag ik het legioen van bruggers naderen. Het leken net mieren, en ze waren met velen. Toen de optocht daadwerkelijk bij ons aangekomen was, kon de uitdaging beginnen.
" Kim? Ga jij op gympies? Shit! Ik heb alleen maar air-max-en.."
"BAH! Weet je hoe hard het hier stinkt!?"
Ik kreeg een groep met 43 kids mee. En nog een paar leraren...alsof het niets was. Potverdrie, wat een kick. Ik voelde me natuurlijk oppermachtig, ze luisterden állemaal! Ze waren geinteresseerd en vonden het allemaal heel 'vet'. De latijnse namen die ik ze voorlegde, wisten ze prima te vertalen. Echte gymnastjes, gympies, horen ook een beetje bijdehand te zijn. Maar bikkels zijn het ook en bovendien was het ook nog gezellig!
Ik had niet durven dromen dat het zo goed zou gaan. En toen de hele kluit weer terug was op de dijk en ik nog éénmaal een blik wierp op het prachtige Wad voelde ik me groot.
HEEL GROOT!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten