De Afval-Race

De overweldigende schoonheid van Terschelling zorgt er altijd voor dat ik intens geniet van elk moment dat ik op dit schitterende eiland mag zijn. Ik ruik de zee, voel de wind en het zand. Hoor de vogels en de muziek bij Jan in de Vijfpoort. Proef de cranberries en het zout dat op mijn lippen zit na een wandeling over het strand.

Ik zie het niet.

Ze zeggen altijd dat een roze bril verblindend werkt. Dat is zo. Ik vind alles mooi aan Terschelling en het afval, plastic en andere rotzooi vangt mijn blik niet.

Toch weet ik maar al te goed dat de plastic soep groeit, dat er miljarden korreltjes microplastic verborgen liggen in de duinen. Ook in de duinen van mijn eiland. Na een middagje strandjutten heb je misschien flessenpost gevonden, maar daarnaast ook afgrijselijk veel afval. 

Daar moeten we iets aan doen.  Met onze eigen handen.

Hup! Naar het WaddenWerkWeekend van de Waddenvereniging, een organisatie waar ik me met lief en leed in heb gestort. Waar inmiddels heel wat uurtjes werk in zitten, maar me zoveel geluk en voldoening brengt dat ik er nooit meer mee kan stoppen.

Een verslaving? Ik denk het. Maar dan wel een goede.

Elk jaar komen er in het laatste weekend van september pakweg 200 mensen naar Terschelling, om te helpen bij het opruimen. Om het leed van de natuur te verzachten en om veel plezier te maken.

Als ‘leidinggevende’ heb ik mijn groepje, gekroond met paarse mutsjes, en mezelf naar paal 27 laten rijden door een fantastische huifkar; Douwe was de bestuurder. De paarden waren robuust en leken net zoveel zin te hebben in de missie als al die 200 mensen die op het WWW afgekomen waren.

Bij paal 27 is alles stil. De duinen stoppen, het water buldert van alle kanten op de kust en de lucht is hemelsblauw. Het levert een heel fris en schoon gevoel op, vooral als de wind door je haren waait. Toch was het strand bij aankomst een grote bende, niets fris aan. 

Iedereen stak zijn handen uit de mouwen, de vuilniszakken werden volgestauwd en alle chemische troep werd apart verzameld. Als echte spoorzoekers lopen de mensen over het strand en door de duinen, bukkend bij elk stuk ongewenste materie. Ondertussen nadenkend over de schoonheid van het eiland en de impact van het plastic.

En toen kwam er ineens een moment waarop ik even in het rond keek. Even niet meer naar de grond, maar naar de situatie.  

Ik zag een hele groep mensen zeer gedreven afval rapen. Elk stukje, hoe klein dan ook werd opgeruimd, weggegooid enzovoorts. De zon bescheen deze mensen en de zee zorgde voor achtergrondmuziek. Ik was geroerd door dit beeld, ik kon wel huilen zo mooi vond ik het.

We hebben die dag 40 kuub afval opgeruimd.

De wereld is zo slecht nog niet, ze is wonderschoon!